بميرد بر دين من نمرده است و با خدا ديدار كند در حالى كه بر او خشمگين است . معناى فرمايش حضرت اين است كه : هر كس وفا در امانت و عهد ندارد ؛ دين و ايمان ندارد ، پس ردّ امانت واجب است . و اين يك حكم شرعى الزامى است نه دستور اخلاقى و آدابى . با همهء اين اوصاف ، حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله از ميان تمام بندگان حق با فضايل و درجات ذاتى و اخلاقى برگزيده شد و تمام ابزار رسالت پيام به وى سپرده گرديد . حضرت رضا عليه السلام در اين زمينه فرمود : إنَّ الْعَبْدَ اذا اخْتارَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لِامورِ عِبادِهِ شَرَحَ صَدْرَهُ لِذلكَ وَ أوْدَعَ قَلْبَهُ يَنابِيعَ الحِكْمَةِ وألْهَمَهُ العِلْمَ إلهاماً ، فَلَمْ يَعْىَ بَعْدَهُ بِجَوابٍ وَلا يُحَيَّرُ فيهِ عَنِ الصَّوابِ . « 1 » هرگاه خداوند عزّوجل بنده‌اى را براى ادارهء امور بندگانش برگزيند براى اين امور به او شرح صدر عطا كند . چشمه‌هاى حكمت را در دلش جارى سازد و به او علم الهام نمايد كه از آن پس از هيچ پاسخى در نماند و در يافتن راه درست سرگشته نشود . رسالت پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله آرى ، محمّد صلى الله عليه و آله امين وحى بود ، يعنى قوانين و مقرّرات و حلال و حرام خدا را در طول بيست و سه سالى كه به عنوان رسول در بين مردم بود بدون كم و زياد و تغيير و تبديل ، به مردم رساند . در سفر حجّة الوداع در روز عيد قربان در مسجد خَيْف در مقدّمهء يك سخنرانى

--> ( 1 ) - معانى الأخبار : 101 ، حديث 2 ؛ الكافى : 1 / 202 ، حديث 1 .